Güncellemeler 5: Boş olmanın önemi!

**Tercih aşaması sınav aşamasından daha zormuş sanki? Sürekli yeni fikirler, yeni hayaller... Rahat bölümler feci halde cezbedici. Düşünüyorum da şöyle ayda 3-5 nöbeti olan bir bölüm yıllardır ertelediklerimi, yapmak istediklerimi yapmaya nasıl da elverişli kılar(şu yazdığımı bugün Alsancakta İtalyan Kültürün önünden geçerken düşündüm, İtalyanca'ya kaldığım yerden devam ederim mesela...) Ulan Işık! çok feci girdin aklıma

**Can Yücel Sokak nasıl da güzelleşmiş öyle! Ama burada dursun, daha fazla mekan açılmasın, o naifliği gitmesin değil mi? Yeri gelmişken söylemeliyim; o sokakta yeni açılan mekanlardan, Aksak Lounge oldukça başarılı. Hatta ileri giderek bara çevrilen Rum evleri arasında en iyi dizayn edilmiş mekan olmuş diyebilirim. Mutlaka görülmeli, ama birayı sıcak veriyorlar, ona bir çözüm bulmaları gerek.

**Bir aylık Ankara ikametinden sonra, Alsancak'ta bir öğleden sonra resmen ilaç gibi geldi. İşte İzmir'i bu yüzden seviyorum. Gazi kadınlar sokağı, Muzaffer İzgü sokağı ve Can Yücel sokak Ankara'da yok! Bu arada Annem ve Babam tercih yaparken sadece İzmir'e fikse olmamam gerektiğini söylüyorlardı. Sabah biraz hak vermiştim onlara, hatta evden çıkarken "acaba?" diyordum. Biraz önce eve döndüm ve "kesinlikle hayır" diyorum

**Sınav sonrası bir boşluk yaşasam da, şu bol tatilli özgür hayata adapte olmaya başladım. İşte bu ani değişimler ve çıkılan düzlükler, hayatı sevmemi sağlıyor. Hayatımın sonsuza kadar bu son bir yıl gibi olacağını düşünmeye başlamışken, iyice bunalmışken rahatlamak güzel

**5 Mayıs'ta mecburi hizmet kuram var. 400'den fazla doktorla beraber giriyorum. Mart sonu bekliyorduk bu zamana kaldı kura, ama önemli olan kaç tane Diyarbakır kadrosu açacakları. Dediğim gibi iyi senaryonun gerçekleşmesi için tek bir aşama kaldı. Bu arada bakanlık kura sonrası tebligatı biraz bekletirse kazananların-ki aralarında olmayı umuyorum- gitmeme ihtimali var.

**Sınav sonrası Karaburun'a kaçıp tatil yapma planlarım vardı, ama sadece İzmir'de kalıp boş olmak bile yeterince güzel bir tatil. Yine de belki mecburi dönüşü bir kaç günlüğüne deniz tatili yapmayı düşünüyorum. Bu arada yeniden kitap okuyabilecek olmak sevindirici. Bir senedir ciddi anlamda kendimi moron gibi hissettim bu konuda. O kadar ki, okuduğum kitaplardan dahi konuşulduğunda anlamıyordum. Bir haftadır yumulduğum dizilerden başımı kaldırabilirsem biriktirdiğim kitaplara başlayabilirim.

ÖTV: Abi araba var mı?

Yok.

İzmir'deki bayilerin yüzde sekseninde araba bulunmuyor. Ufak bir araştırmayla edindiğim bilgilere göre Türkiye'nin her yerinde durum böyle. Bir ay önce başlayan ÖTV indirimi sonrası bir kaç gün içinde binlerce otomobil satıldı hatta insanlar aylar sonra gelecek otomobilleri alabilmek için araya tanıdık sokmaya çalıştılar.

İzmir'e dönüş sonrası yapılacaklar listesinin başındaydı yeni araba almak, lakin yukarıdaki acı gerçekle karşılaşmadan önce bir kaç model belirleyip arasından seçim yapma hesaplarında olan ben, çarşamba günü başlayan ve dün nihayet sona eren otomobil avında resmen dumura uğradım.

Öncelikle tok satıcı kavramı hemen gelişmiş hemen onu belirteyim. Adamlar Ford'da resmen yüzümüze bakmadılar, ÖTV indirimi bitene kadarki bütün arabalarını satmışlar, bir rahatlama gelmiş üzerlerine, eskiden kapıda karşılarlardı... Opel ve Wolkswagen haziran başına kadar araba getirmiyor, Toyota'nın ise koskoca ve her katı araba dolu olan plazası bomboştu.

Öyle ki en son girdiğimiz bayilere artık: "Araba var mı araba?" diye soruyorduk. Bu arabaların en ucuzu 20bin lira ve yüzlercesi, binlercesi peynir ekmek gibi satıldı. Anlamakta güçlük çekiyorum. Elbette içinde annem babam ve bazı arkadaşlarımın bulunduğu bazılarımız "bunlar kesin saklıyor" dedi, öyle bir karaborsacı mantığa da anlam veremedim. İki haftada stoklarını bitiren otomotiv sektörünün ağlak spekülatifliğine yordum.

Hoşgeldin Bebek

Dün itibariyle istediğim arabalardan birini almış bulundum. Her zamanki gibi pahalı birşey aldığımdaki ufak anksiyeteyi yaşadım, "ulan çizseler", "ya çarpsam" gibisinden... eheh sonra geçti tabii.

it ain't me babe

Aftermath

Nihayet bitti!

TUS'a çalışırken not tuttuğum defterime, çalışmaya başlarken bir tarih atmıştım. 09-01-2008 yazıyordu. Yaklaşık bir buçuk sene... Ertelemelerle sıkıntılarla geçen bir buçuk yıl, dün sabah ÖSYM'nin sorular ve cevapları yayınlamasıyla sona erdi.

Çok sansasyonel bir netice çıkmadı, ama "nasıl yaptın?" sorusunun cevabı kesinlikle "yeteri kadar" olacaktır. İzmir'de istediğim bölümlerden birine girmeye yetecek kadar yaptım, hatta genel başarı seviyesi düşükse-ki kesinlikle eylül sınavından daha zor bir sınavdı- oldukça yüksek bir netice almış da sayılabilirim... Şimdi hiçbiri önemli değil

Zaman kaçırdıklarımı yakalama zamanı, sabaha kadar dizi izleme, gazi kadınlar sokağındaki akşamüstülerin zamanı. Mecburi hizmet öncesi bir ay kadar İzmir'deyim ve hiçbir yere yetişmem gerekmiyor, asıl önemli olan bu...

İyi senaryo gerçekleşiyor galiba.

Not: Tus kampını, Ankara'yı, detayları bilahere yazacağım

Bir kaç son söz ve bir sürelik sessizlik

Bu bloga başlayalı farklı farklı şeylerden bahsettim. Avrupa maceralarımdan, müzikten, kişisel hikayelerimden, filmlerden bahsettim, ama değişmeyen tek şey vardı. TUS. 1,5 yılı aşkın bir süredir hazırlandığım... Kimi zaman emo ağlaklığında yazdım, bazen önemsiz bir şeymiş gibi, ama hep gölgesi vardı yazılarda. Daha doğrusu bu bir buçuk yıldır yaptığım herşeyde gölgesi oldu TUS'un

Nihayet start-finish düzlüğüne girdik, çalışmalarımın İzmir ayağını tamamladım, Bizim TUS kampı dediğimiz ve 21 gün sürecek hızlandırılmış kurs için yarın Ankara'ya gidiyorum. 11 ve 12 Nisan'da sınava girip 13 Nisan'da döneceğim. Bu süre içinde buraya sessizlik hakim olacak. 13'ünde-ki o zaman yüzde 90 belli olacak netice- merak edenler için sınav sonucunu ve olası senaryoları yazarım.

Bu 1,5 yıllık süre bir çok şey götürdü, reddedilen, hayır denen arkadaşlar, kırılan sevgililer, en önemlisi ertelenen planlar. Şimdi gidiyorum ve umarım döndüğümde bunların hepsini geride bırakmış olacağım. Bana şans dileyin!

Top 5: Tek mekan filmleri

Blogun meyilini biraz kişiselliğe verdim, bir anda etraf top 5 listeleriyle doldu, herkes top 5 yapmaya başladı. Ben de bunun üzerine top 5 müessesini daha fazla boşlamıyor, yeni listemi yapıyorum.

Şimdiye kadar bittiğinde ağzım açık ekrana veya perdeye baktığım filmler, hep minimalist filmler olmuştur. Elimde olmadan, en düşük kaynaklarla ortaya çıkan şaheserlere hayran oluyorum. Madem böyle bir hayranlığım var, o zaman uzun bir aradan sonra yaptığım top 5 listemi bu, tek mekanda geçen, şaheserlere ayırmaya karar verdim.

Tabi kolay değil, çünkü başlı başına bir Hitchcock gerçeği var önümüzde, o yüzden kriterleri biraz daha sıkı tuttum. Bu listede flashback dahil, mekanın değişmediği filmler göreceksiniz. Buna rağmen elimizde kalan Hitchcock filmlerinden sadece bir tanesini seçmeye karar verdim. Hangisi olduğunu zaten tahmin etmişsinizdir.

Bu listeye alamadığım filmlerden sizin nezdinizde özür diliyorum (bak illa cıvıklık yapacak) ve listeme geçiyorum.

5- Festen-1998-Thomas Winterberg

Açıkça şunun itirafını yapayım. Bu film bir başkasının filmi olsa listeye giremezdi. Hatta sırf aklımda Festen olduğu için, tek bir odada geçen filmler listesi yerine tek bir mekanda geçen filmler listesi yaptım. Evet ilk dogma filmi, bu mükemmel türün ilk çocuğu Festen. 60. doğum gününü kutlayan bir adamın ailesi etrafında geçen ve giderek kardeşler arası çekişme ve karanlık sırların ifşası haline gelen ziyafet-festen-. Nedense bana Yüzüklerin efendisindeki Bilbo'nun doğumgünü partisini hatırlatıyor. Film sadece "Baba"nın malikanesinde geçmekte. Kendi halindeki insanların nasıl dışlayıcı, nasıl değişken ve nasıl ırkçı olabileceğini gösteren kısımları vurucu.

4- Cat On a Hot Tin Roof-1958-Richard Brooks

Genellikle bu kategori filmler yıldız barındırmazlar, ama gel gör ki, bu filmimiz mütevaziliğin karşıt anlamı olmuş adeta. Paul Newman ve Elizabeth Taylor! Şahsi görüşüm, bugünkü en büyük iki starı bir araya getirsek dahi, böyle büyük bir buluşma yaratamayacağımız yönündedir. Yine bir baba ve onun doğumgünü vesilesiyle toplanan aile ve yine kardeşler arasında, kardeşlerin eşleri arasında hesaplaşmalar... İtiraf etmeliyim ki Babam ve Oğlum'dan etkilenmeyen ben, baba oğul trajedisi anlatan başka hiç bir filmden, bu filmden olduğu kadar etkilenmedim. Yeri gelmişken belirtmeliyim ki, bu filmin ayrı bir önemi de Paul Newman'ın canlandırdığı Brick karakteri, sorunlu, egzantrik ama etkileyici ana karakter kavramının öncüsü olarak, bugün dahi gördüğümüz bir çok taklidinin çıkmasına yol açmıştır.Sadece Big Daddy'nin konağında geçen bu filmde Amerika'nın güneyinin kaybolmaya yüz tutmuş feodalizmi ve nisbeten sıkı aile bağları vardır, içten pazarlıklı ve kocasını dolduran bir yenge vardır. Bir de kimi zaman şeytanın ta kendisi, kimi zaman da özverili bir melek olan kedi, Maggie vardır...

3- The Man from Earth-2007-Richard Schenkman

Listemizin en genç filmi bu, aynı zamanda en kötü yönetileni de... Bu mükemmel kurguyu biraz daha maharetli bir yönetmenin elinden çıkmış bir şekilde izlemeyi hayal dahi edemiyorum. Yanlış anlaşılmasın, yönetmenin hikayeyi aktarmasına değil sözüm, bu kadar acemi çekim planlarıyla, adeta bir televizyon filmini andırır kalitede çekmesine laf ediyorum. Yine de bu kadar yeni olmasa ve ilk iki sıradaki şaheserlere duyduğum saygıdan olmasa, listenin bir numarası bile olabilecek bir film. Tek odada geçen bu 90 dakikalık bu film, 10000 yaşından daha büyük olduğunu ve ölümsüz olduğunu iddia eden, Profesör(tarih boyunca onlarca dallarda) John Oldman'ın kendisi için yapılan veda toplantısında bu gerçeği diğerlerine açıklamasını, daha da önemlisi hepsi birer akademisyen olan diğerlerini teker teker ikna etmeye çalışmasını anlatıyor. Filmin daha da derinliğine girmeden, filmin olabilecek en güzel sonla bitmediğini, senaristin son hamlesinin büyüyü bozduğunu belirmek isterim. Bir de bir 90 dakika daha devam etse sıkılmadan izleyebileceğimi...

2- Rope-1948-Alfred Hitchcock

Başta belirttiğim üzere ayrı bir elemeden geçmek zorunda kaldı yönetmenin diğer filmleri ve haklı galip olarak bu şaheser girdi listeye. Listenin bir numarası olmasa da kesinlikle en fazla derinliğe sahip filmi, 77 dakika sürmesine rağmen, ortada olan bir cinayetten, nietzsche'nin übermensch çözümlemeleri ve freud göndermeleri çıkıyor. Bunun yanında film boyunca yeni inşa edilmiş New York silüeti pencereden bize eşlik ediyor, Bu şehir silüetinde kadının yavaş yavaş şekillenen yerini dahi görüyoruz. Mutlak iyi ve kötünün arasındaki griliğin bazen kapladığı oluyor filmi, ama yönetmen sonunda siyahı ve beyazı bir güzel ayırıp önümüze koyuyor. Buna rağmen aranızda, tüm kaypaklığına rağmen Brandon'a sempati duymayan, bir şekilde bu işi kıvırmasını içten içe ummayan ve de ağlak Philip'in ağzına bir tane çakıp "iki dakika sakin ol, lan!" demek istemeyen varsa beri gelsin. David Lynch'in Twin peaks'inin öncesini anlatan, "Twin Peaks: Fire Walk with Me, Teresa Banks and the Last Seven Days of Laura Palmer" gibi bunda da David Kentley'in son anlarını anlatan bir film çekilse fena olmazmış aslında... Unutmadan bu film de başından sonuna dek, bir odada geçmekte

1- 12 Angry Men-1957-Sydney Lumet

Geldik listemizin bir numarasına. sadece Jüri odasında geçen 90 dakikalık bu filmde hiç bir karakterin ismini bilmiyoruz, önemli de değil. 12 jüri bir odada, bir çocuğun hayatı hakkında karar veriyorlar, hemen çıkacaklarını düşünen ama saatler boyunca orada kalmak zorunda kalan 12 kızgın adam var. 12 kişi de bir insanın belki de hayatı boyunca görebileceği tüm kişilik modellerini gösteriyor bu film. 1 kişinin diğer 11'inin fikrini nasıl değiştirebileceğini... Filmin başından beri 8 numaranın herkesin fikrini değiştireceğini biliyoruz. Önemli olan son değil burada, sona giden yol zaten. Her birinin, yeterince itilince, gerekli düğmelere basılınca nasıl da değişebileceğini gösteriyor film bize. İstemez 8 Numara'nın ileride bir şekilde çocuğun suçlu olduğunu öğrenirse vereceği tepkiyi düşünmeden edemiyorum...

Listeye giremeyenler arasında: Tape, The Breakfast club, Dial M for Murder, Rear Window, The others, The shining, vs. gibi filmler de var.

Güncellemeler 4

**Aslında yeni yazı projelerim var, onlardan önce uzun süredir yapmadığım bu güncellemeleri yapıyorum.

**TUS'a bugün itibariyle 37 gün kaldı. Zamanın bu kadar çabuk geçtiğine inanamıyorum. Zaman çabuk geçti diyorum da, "aaa keşke biraz daha olsa daha çok çalışsam" amaçlı bir serzenişte değilim. Daha fazla çalışabileceğimi sanmıyorum. TUS'la ilgili seçtiğim yolda üzerime düşeni fazlasıyla yaptım. 13 Nisan sabahı herşey yolunda gitmemiş olursa, sorulacak soru: "Acaba daha fazla nasıl çalışabilirdim?" olmayacak; "Acaba neleri farklı yapmam gerekiyor?" olacak. Yani seçtiğim yolu değiştirmem gerekecek, başarısızlık durumunda.

**TUS demişken 18 Mart'tan sonra TUS Kampı amacıyla Ankara'ya gidiyorum. Üç haftadan fazla orada kalacağım. Kamptan sonra TUS'a girip 13 Nisan'da İzmir'e geri dönüyorum. Bu demek oluyor ki, zaten 2009'a girmemizle beraber boşladığım bloguma, bu tarihler arası yazamayacağım. Nisan sonrası tam gaz devam edecek yazılar. "Kamp'ta neler oldu? İyi bir netice sonrası, olası tercih senaryoları, mecburi hizmet günlükleri... Hepsi sadece ama sadece octoberswimmer.blogspot.com'da olacak :)"

**Bugün yine klasik The Beatles açmazımı yaşadım. Sgt. Pepper's lonely hearts club band albümüyle Abbey Road albümü hakkında, hangisinin benim favorim olduğuna dair karar veremiyorum. Abbey Road kafam karışık olduğunda daha ağır basıyor. Tek sebebi George Harrison faktörü. Here comes the sun ve Something gibi iki şaheserden bahsediyorum... zamanında haksızlık etmişler Harrison'a, Lennon ve McCartney.

**Damien Rice, Volcano'da: "This is nothing new, no no, just another phase of finding" diyor. Aynen böyle bir süreç geçiriyorum. Hayatım geri dönüşümsüz olarak değişmek üzere, ve ben bunu an be an hissediyorum. Bu yaz(ı)dan sonra hiç birşey eskisi gibi olmayacak. Büyüyorum ve bu yoldaki bir diğer checkpoint'i geçmek üzereyim.

**Alttaki yazılacaklar listesine "içimizdeki Anti-semitizm" konulu bir yazı yazmam gerektiğini hatırlatan bir not koymuşum. Son Gazze olaylarındaki ülkesel tepkimizi, ki son derece manipüle bir tepkiydi, Davos vakasını, cehaletin saadetini ısrarla yaşadığımız, darfur ve ırak'taki şiddete karşı "tarafsız" duruşumuzu ve hepsinin ucunun hafiften, bu ülkede İkinci Abdülhamit zamanında başlayıp ikinci dünya savaşı yıllarında filizlenen anti-semitist bilinçaltına bağlı olduğunu yazacaktım, ama hem bu tür konulara bu platformda girmek istemiyorum, hem de sözlükte aethewulf, ki tanımam etmem ama her yazdığının altına imzamı atarım, yazılacak herşeyi yazdığından vazgeçmiş bulunuyorum.

3200

TUS kadroları açıklandı. 3200 civarı kadro açılmış. Eylül sınavının rekor(+4300) kadrosu kadar olmasa da oldukça yüksek bir sayı, özellikle geçen yılki çoğu aile hekimliği olan 1900 nisan kadrosuna göre...

Tabloya hızlı bir bakışla, İzmir ve Manisa'da istediğim dallarda bana hitap eden toplam 30'a yakın kadronun olduğunu gördüm. Bu tahmin ettiğimin ötesinde iyi bir tablo, yine de nedense o beklediğim "3200 kadro süper! Hadi gaza geleyim" hissini yaşayamıyorum...

Bahane kalmadı, kadrolar da iyi, ankara öncesi 27 gün kaldı. biraz daha dişimi sıkıp bu dönemi atlatmam lazım.

Tolga

Bugün, dünyevi işler keşmekeşi içinde, askerlik şubesinde tecil işlerini halletmeye çalışırken öldüğünü öğrendim senin. Bir önceki gün nelerden şikayet ediyordum... Bizim türlü çabalarla nisan tusunun sonrasına atmaya çalıştığımız mecburi hizmete koşa koşa gitmeye çalışırken hatırlıyorum seni. Bir de üç ay önce, annemlerle beraber seni de havalanına bıraktığımı... Kendi koca çantanın ağırlığına aldırmadan bir de babamın elindeki çantaya yardım etmeye çalışıyordun...
....

Akşam Yiğit'le konuşuyorduk, "O kadar büyüdük ki, artık arkadaşlarımızın ölüm haberlerini alıyoruz" dedim. Keşke bu kadar büyümeseydik.

27 yaşında, bir aylık doktorken, hayatının hasta yetiştirdiğin Diyarbakır'dan, çalıştığın Şırnak'a dönerken, bir ambulans içinde bitmesi ne kadar acı. Her şeyden öte 27 yaşında ölmek ne acı...

Hoşçakal Tolga...

İki Yol Var Demiştin...

Üç haftadır yazmıyorum, yazamıyorum. Zaten garip davranan sevgili bilgisayarımın önüne oturabildiğim kısa sürelerde bir şeyler izlemeyi, veya yazmaktan çok okumayı tercih ediyorum. Evet, anahtar sözcüğümüzü de verdik çaktırmadan: Kısa süre... Şimdi yazıya başlayabiliriz.

Aylar süren ertelemelerden sonra iki hafta önce nihayet okuldan çıkış belgemi aldım. Erteliyordum, çünkü 12 Nisan'daki TUS sınavından önce mecburi hizmet atamasıyla göreve başlamak istemiyordum, bu yüzden "mezun gözükmeyelim de isimlerimiz bakanlığa gitmesin" mantığıyla türlü uğraşlarla ocak sonuna kadar çıkış işlemlerini yapmadım. Ne mutlu ki Mart sonuna kadar atamam yapılmayacak ve TUS'tan bir hafta sonra göreve başlayacağım.

Yani 6 küsür yıllık süren Tıp Öğrenciliği macerası da A4 kağıda basılmış bir kağıda yazılı bir kaç cümlenin belgelemesiyle bitmiş oldu. Öyle bir A4 kağıt ki, üstünde yazdığına göre devlet hizmet yükümlüsü olduğumdan değil diploma, mezuniyet belgesi bile verilmiyormuş bana.

Devlet hizmet yükümlüsü... Mecburi... Ne kadar güzel bir kelime değil mi? Mecbur olmak.
Özetle Devlet babamız diyor ki; "Sen 6 sene okudun, mezun oldun, ama ben sana diplomanı, 300 ile 500 gün arasında değişen mecburi hizmetini yapmadan vermiyorum. Yani bu hizmeti yapmazsan doktorluk mesleğini icra edemezsin, hiç bir yerde çalışamazsın, o yüzden paşa paşa yapacaksın. Haa uzmanlık sınavına girip kazanırsan gidip uzmanlık eğitimini görürsün, ama asistanlığın bitince de uzmanlık belgene el koyacağım, o zaman da seni mecburi hizmete gönderecek, o hizmet bitmeyene dek sana uzmanlık belgeni vermeyeceğim, dolayısıyla da yapmazsan yine hiç bir yerde uzman olarak çalışamayacaksın"

"Hizmet gitmeyen yerlerin de doktora ihtiyacı var" populistliğine girecek insanlara peşinen şunları söylemek isterim. Ben de o bölgede yetiştim, elbette herkesin sağlık hizmeti almaya hakkı var. Bu en temel insani haklardan biridir, lakin sen birine hak vereceğim diye başka birinin temel haklarından birini elinden alırsan o zaman bu ülkenin çarpıklıklarına başka bir örnek daha eklemiş olursun. Evet, doğuya, İç Anadolu'ya, Doğu Karadeniz'e, Ege'nin iç kısımlarına da sağlık hizmeti gitsin, ama doktorların seçme hakları ellerinden alınarak gitmesin. Teşvikler, ek tazminatlar, kıdem vb. bir sürü yöntem varken, ki emin olun bunlar işe yarayacak yöntemler, en masrafsız ve en kanunsuz yöntemi seçmek aypıtır, yazıktır... Ama ne yazık ki mevcut durum da budur.

Bunun bana yansıması da yarattığı iki senaryo ile oluyor: Önce iyi senaryo ile başlayalım

İyi senaryo: Mart'ın son haftası mecburi hizmet kuraları belli oluyor. Bana Diyarbakır Merkez, ya da herhangi bir ilçesinin merkezi çıkıyor. Tüm aile genelinde sevinçle karşılanıyor, akabinde 12 Nisanda TUS'a giriyorum. 13'ünde sınavın iyi geçtiğini, İzmir'de istediğim bölümlerden birine yerleşeceğimi anlıyorum ve hemen Diyarbakır'a göreve başlamaya gidiyorum. Mutlu bir şekilde gidiyorum zira kazandığımdan dolayı, uzmanlığa başlama yazım gelene kadar en fazla üç ay çalışacağım. Ayrıca memleketim çıkmış bana, evim, arabam, ablam, minik yeğenim... Her şey hazır. Üç ay boyunca güzelce çalışıyorum, hafta sonları bol bol geziyorum, hafta içleri iş çıkışı Arda'yla sanat sokağında nargile içiyorum. Üç ay geçiyor, Temmuz'da İzmir'e dönüp uzmanlığa başlıyorum ve sonsuza kadar mutlu yaşıyorum.

Kötü senaryo: Martı'n son haftası mecburi hizmet kurasında bana ülkenin en ücra köşesindeki şehrinin, en ücra köyü çıkıyor. Aile geneli üzülüyor. 12 Nisanda TUS'a giriyorum ve 13'ünde, ne yazık ki beni İzmir veya Manisa'da istediğim bir uzmanlık programına yerleştirecek bir puan alamayacağımı anlıyorum ve o can sıkıntısıyla gidip o, ücralıkların birbiriyle çarpılıp ortaya çıkardığı sonuç olan köye göreve başlıyorum. Bir sonraki sınav Eylül'de olacak, en azından 7-8 ay burada olacağım. Kaldığım yer temiz ve rahat değil. Bir yandan her gün saat 8-5 arası hasta bakmam gerekiyor, bir yandan da eylül sınavı için ders çalışmam gerekiyor. İkisi bir arada çok iyi gitmiyor. Bunun bilinciyle Eylül sınavının da kötü neticeleneceği fikrine inandırıyorum kendimi, bu hiç yardımcı olmuyor, zaten yıpranmış motivasyonumu da berbat ediyor. Önümde sadece bir kaç ay kalmış bir şekilde Eylül TUS'unu bekliyorum...(daha devam ederdim de içim ezildi yazarken)

İki ay kaldı TUS sınavına, sadece iki ay. Yukarıdaki senaryoların baskısıyla her gün kütüphanede geçen saatler... İyi senaryoya dair hayaller... İşte bu günlerim böyle geçiyor. Bakalım hangisi olacak? 3 ay sonra göreceğiz, Ya buradan mutluluk dolu postlarla herşeyin ne kadar da yolunda gittiğine dair yazılar yazacağım, ya da internete dahi ulaşamayacağım yerlerde olacağım...